สิ่งยึดคือส่วนที่เคลื่อนไหวได้ของเสื้อผ้า. เกือบทุกอย่างจะได้รับการแก้ไขเมื่อเย็บแล้ว. ซิป, ปุ่ม, แป๊บเดียว, เชือกผูกและขอบเอวยางยืดจะเคลื่อนไหวทุกครั้งที่สวมใส่, ล้างและทำให้แห้ง.
สิ่งที่มีประโยชน์เกี่ยวกับการยึดความล้มเหลวคือไม่ใช่การสุ่ม. แต่ละประเภทล้มเหลวด้วยวิธีที่คาดเดาได้จำนวนเล็กน้อย. โดยปกติแล้วแต่ละวิธีสามารถป้องกันได้ด้วยสิ่งที่คุณเขียนไว้ในข้อกำหนดก่อนเริ่มการผลิต. งานชิ้นนี้ผ่านการยึดตามการใช้งานทั่วไปทั้งห้าแบบ, สิ่งที่แตกสลายในแต่ละอัน, และสิ่งที่จะเขียนลงไป.
รหัสไปรษณีย์: แถบเลื่อนมักจะล้มเหลวก่อนฟัน
ซิปมีสี่ส่วนที่สำคัญ: ที่ เทป (แถบทอที่มันถูกสร้างไว้), ที่ โซ่ (ฟันหรือขดลวด), ที่ แถบเลื่อน, และ หยุด ที่ปลายแต่ละด้าน. ผู้ซื้อมักจะเขียนว่า “zip” ในชุดเทคโนโลยีและปล่อยให้ส่วนที่เหลือส่งไปที่โรงงาน. แต่ละส่วนทั้งสี่นั้นมีความล้มเหลวของตัวเอง.
โซ่ทั้งสามประเภทมีพฤติกรรมแตกต่างกันภายใต้ความเครียด
- ขดลวดไนลอน. เส้นใยไนลอนเส้นเดียวแบบต่อเนื่องขดและเย็บติดกับเทป. เบาและยืดหยุ่น, ดังนั้นจึงเดินตามรอยตะเข็บโค้งโดยไม่ต้องขัดขืน. เป็นการให้อภัยอย่างที่สุดเช่นกัน: หากโซ่ถูกบีบออกจากกันภายใต้แรงตึงด้านข้าง, คอยล์มักจะสปริงกลับและตาข่ายใหม่เมื่อคุณเลื่อนแถบเลื่อนอีกครั้ง.
- ฟันหล่อ. ฟันพลาสติกแต่ละซี่ขึ้นรูปบนเทป. แข็งแกร่งกว่าคอยล์เป็นเส้นตรง และดีกว่ามากในสิ่งสกปรกและกรวด. แต่มันแข็ง, มันจึงนั่งได้ไม่ดีบนทางโค้ง, และฟันที่ตึงจะไม่งอกลับ. มันร้าวหรือหลุดออก, และซิปก็เสร็จสิ้น.
- โลหะ. ฟันแต่ละซี่ติดอยู่กับเทป. แข็งแกร่ง, และลุคที่ผู้ซื้อส่วนใหญ่ต้องการจากเดนิมและแจ๊กเก็ต. ความล้มเหลวคือการหนีบ: ฟันที่ถูกดึงไปด้านข้างแรงพอที่จะทำให้เทปหลุดและหลุดออกมาได้. ฟันที่หายไปหนึ่งซี่หมายความว่าตัวเลื่อนจะผ่านช่องว่างนั้นและซิปจะเปิดอยู่ด้านหลัง.
ผลที่ตามมาในทางปฏิบัติคือการตัดสินใจออกแบบ, ไม่ใช่การตัดสินใจเรื่องต้นทุน. ตะเข็บโค้ง, ชุดเดรสสีอ่อน, เสื้อผ้ารีสอร์ทเนื้อนุ่ม — ม้วน. ช่องเปิดด้านหน้าแบบรับน้ำหนักบนเสื้อผ้าที่มีน้ำหนักมาก — ฟันขึ้นรูปหรือโลหะ. การใส่โซ่ขึ้นรูปแข็งบนช่องโค้งจะทำให้เกิดซิปที่กระเพื่อม และลูกค้าที่คิดว่าชุดนี้ผลิตมาไม่ดี.
เหตุใดแถบเลื่อนจึงหยุดถือ
ตัวเลื่อนกำลังทำงาน. แผ่นเปลือกโลกทั้งสองแผ่นบีบโซ่ทั้งสองด้านเข้าด้วยกันขณะผ่านไป, และจับพวกมันไว้ข้างหลัง. กว่าพันรอบที่ตัวสไลเดอร์สึกหรอและค่อยๆ แพร่กระจาย. เมื่อช่องว่างระหว่างแผ่นมันกว้างเกินไปเล็กน้อย, มันจะหยุดกดโซ่ให้ปิดจนสุด, และซิปแยกออกด้านหลังแถบเลื่อนในขณะที่ตัวเลื่อนยังคงเคลื่อนไหวได้ตามปกติ.
นี่เป็นการร้องเรียนเกี่ยวกับ zip ที่พบบ่อยที่สุด, และลูกค้ามักจะอ่านว่า "ซิปแตก" เกือบทุกครั้ง. ไม่มีอะไรพัง. ตัวเลื่อนหยุดจับ. นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมแถบเลื่อนที่ถูกที่สุดใน chain ที่เหมาะสมจึงเป็นการประหยัดที่ผิดพลาด — ส่วนที่สึกหรอก่อนคือส่วนที่ดาวน์เกรด.
ปัญหาตัวเลื่อนอีกสองปัญหาที่ควรรู้. ที่ ดึง ห้อยจากห่วงเล็ก ๆ ที่เรียกว่าประกัน, ซึ่งโค้งงอเหมือนเดิมทุกครั้งที่ใช้ซิป และอาจทำให้เมื่อยล้าและแตกหักได้ในที่สุด — โซ่ก็โอเค, แต่ไม่มีอะไรเหลือให้ถือ. และบนแถบเลื่อนโลหะชุบ, เศษชุบมีการสึกหรอ, ซึ่งเผยให้เห็นโลหะเปลือยที่กัดกร่อนและทำให้เสื้อผ้าที่อยู่รอบๆ เป็นคราบ.
หนึ่ง แถบเลื่อนล็อคอัตโนมัติ มีหมุดเล็กๆ ที่จะหล่นเข้าไปในโซ่ทุกครั้งที่ปล่อยแรงดึง, ซิปจึงไม่สามารถเปิดออกได้ขณะโหลด. ในการปิดใดๆ ที่รับน้ำหนักหรืออยู่ภายใต้ความตึงเครียดขณะสวมใส่, ระบุมัน. ตัวเลื่อนที่ไม่ล็อคบนกระโปรงเข้ารูปหรือด้านหน้าของเสื้อแจ็คเก็ตจะเลื่อนลงมาเองและเสื้อผ้าจะถูกตำหนิ.
การแยกซิปล้มเหลวที่ด้านล่าง
การแยกทาง (เปิดท้าย) zip มี เข็มหมุด ด้านหนึ่งและก กล่องรีเทนเนอร์ ในอีกทางหนึ่ง. หมุดปักลงในกล่องและกล่องจะยึดทั้งสองด้านไว้ในขณะที่แถบเลื่อนเริ่มต้น. ถ้ากล่องแตก, หรือพินงอ, ทั้งสองด้านไม่ตรงกันอีกต่อไป และซิปจะไม่เริ่มหรือแยกจากล่างขึ้นบน. สิ่งนี้ไม่สามารถซ่อมแซมได้ในภาคสนาม — ต้องรูดซิปออกทั้งหมด. บนเสื้อผ้าที่มีส่วนหน้าแบบเปิด, กล่องและหมุดควรเป็นจุดคุณภาพที่กำหนด, ไม่ใช่ความคิดในภายหลัง.
ซิปหยักคือปัญหาการตั้งค่า, ไม่ใช่ปัญหาซิป
ซิปที่กระเพื่อมตามความยาวมักเป็นเนื้อผ้าและเทปที่ไม่สอดคล้องกัน. เทปซิปมีความมั่นคงและแทบไม่ยืดออก. วิสโคสเนื้อนุ่ม, ผ้าเรยอนสีอ่อนหรือช่องเปิดแบบไบอัสจะยืดออกได้ง่ายใต้ตีนผีเย็บผ้า. ผ้าจะถูกป้อนยาวกว่าเทปเล็กน้อย, และเมื่อความกดดันหมดลง, คลื่นตะเข็บ.
สิ่งเดียวกันนี้เกิดขึ้นหลังจากการซักครั้งแรก, ด้วยเหตุผลอื่น: เปลือกผ้าฝ้ายหรือลินินหดตัวและเทปโพลีเอสเตอร์ไม่หดตัว, เทปจึงมีความยาวมากกว่าเนื้อผ้าที่ใช้เย็บ. การแก้ไขทั้งสองกรณีอยู่ที่โต๊ะตัด — ทำให้ช่องเปิดซิปมั่นคงด้วยแถบแสงที่หลอมละลายได้หรือยึดเทปไว้ก่อนที่จะติดซิป, และตรวจสอบให้แน่ใจว่าผ้าและส่วนตกแต่งได้รับการทดสอบการหดตัวด้วยกัน, ไม่แยกจากกัน. วิธีการเย็บตะเข็บนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง, ครอบคลุมที่อื่นบนเว็บไซต์นี้.
ระบุ: ประเภทโซ่ (ม้วน, หล่อ, โลหะ); ขนาดโซ่, เขียนเป็นหมายเลขอุตสาหกรรม — ก #3 ห่วงโซ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับ 3 มม, ก #5 เกี่ยวกับ 5 มม, ก #8 หนักขึ้นอีกครั้ง; ปิดท้ายหรือแยก; ล็อคอัตโนมัติหรือตัวเลื่อนฟรี; สีของเทปและไม่ว่าจะย้อมให้เข้ากันหรือตัดกัน; แถบเลื่อนและการดึงเสร็จสิ้น; และ, สำหรับโลหะ, ไม่ว่าจะชุบหรือแข็งก็ตาม. ขอตัวอย่างซิปปิดผนึกแล้วเก็บไว้.
ปุ่ม: ปุ่มไม่ค่อยพัง, สิ่งที่แนบมาทำ
ปุ่มต่างๆ มักจะใช้ได้ดี. สิ่งที่ล้มเหลวคือวิธีที่พวกเขาถูกยึดเอาไว้, และผ่านรูนั้นไปได้อย่างไร.
ก ก้าน คือก้านที่ยกกระดุมออกจากผิวผ้า. มีอยู่เพื่อให้เหลือพื้นที่สำหรับชั้นผ้าที่ขึ้นมาทางรังดุมและอยู่ใต้กระดุมเมื่อติดเสื้อผ้า. หากไม่มีช่องว่างดังกล่าว ปุ่มจะถูกดึงเข้ากับเนื้อผ้าอย่างแรงทุกครั้งที่ทำเสร็จ, และแรงทั้งหมดนั้นก็เข้าไปในเส้นด้ายที่ยึดมันไว้. บนผ้าที่มีน้ำหนักสำหรับเสื้อเชิ้ต กระดุมเย็บแบบเรียบก็ใช้ได้. บนสิ่งใดที่หนา — เสื้อคลุม, แจ็คเก็ตหนัก, แผงบุนวมหรือบุนวม — ใช้ปุ่มก้านก็ได้, หรือระบุว่าติดกระดุมแบนไว้เหนือก้านเกลียว, ซึ่งเป็นการวนซ้ำของเธรดโดยเจตนาซึ่งทำงานเดียวกัน.
ความล้มเหลวของไฟล์แนบมีสามรูปแบบทั่วไป. ด้ายผ่านน้อยเกินไป, ดังนั้นด้ายจำนวนน้อยจึงสามารถรับภาระและขัดถูได้ทั้งหมด. ไม่มีการรักษาความปลอดภัยที่ส่วนท้ายของเอกสารแนบ, ดังนั้นเมื่อด้ายเส้นหนึ่งสึกหรอ ทุกอย่างก็จะคลี่ออกและปุ่มก็จะหลุดออกมาเหมือนเดิม. และกระดุมติดผ่านผ้าเนื้อบางเบาชั้นเดียวโดยไม่มีอะไรอยู่ด้านหลัง, ซึ่งไม่ทำให้ด้ายขาดแต่อย่างใด — มันทำให้ผ้าขาด, เจาะรูกับมัน. บนปุ่มใดก็ได้ภายใต้การโหลดจริง, ระบุกำลังเสริมไว้ด้านหลัง: แพทช์ interlining, ปุ่มสำรองบนเสื้อโค้ท, หรือสิ่งที่แนบมาผ่านการหันหน้าแทนที่จะเป็นชั้นเดียว.
รังดุม ทำให้เกิดการร้องเรียนได้มากเท่ากับปุ่ม. แน่นเกินไปและลูกค้าบังคับกดปุ่มผ่าน, ซึ่งยืดรูออกและแยกปลายรูออกในที่สุด. หลวมเกินไปและเสื้อผ้าก็เปิดออก และปุ่มก็ปลดออกเอง. กฎการทำงานคือความยาวของรังดุมเท่ากับเส้นผ่านศูนย์กลางของกระดุมบวกกับความหนาของกระดุม; สำหรับกระดุมแบนบางๆ ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางบวกประมาณ 3 มม. แบบโดม, ปุ่มปิดหรือสลับต้องการมากกว่านี้. รังดุมจะต้องถูกตัดให้สะอาดและปิดปลายให้แน่น — ปลายหลุดลุ่ยจะยาวขึ้นทุกครั้งที่ซัก.
ระบุ: ขนาดปุ่มเป็นเส้นหรือมิลลิเมตร, วัสดุ, ก้านหรือเย็บผ่าน, สีด้าย, จำนวนเธรดที่ผ่าน, เสริมอะไรอยู่ด้านหลังปุ่ม, ความยาวรังดุมและการวางแนว, และ — สำหรับกระดุมหรือกระดุมยีนส์ — การตั้งค่าเครื่องติดได้รับการพิสูจน์แล้วจากความหนาของผ้าจริง. หากปุ่มเป็นโลหะและจะสัมผัสผิวหนัง, สอบถามผู้จำหน่ายอุปกรณ์ตกแต่งสำหรับผลการทดสอบการปล่อยนิกเกิล; ตลาดหลายแห่งควบคุมเรื่องนี้.
กระดุมแป๊กและกระดุมกด: สี่ส่วน, และมีเพียงอันเดียวเท่านั้นที่เป็นสปริง
กระดุมกดมีสี่ชิ้นซึ่งทำงานเป็นสองคู่. ที่ หมวก และ ซ็อกเก็ต ทำครึ่งหนึ่ง; ที่ โพสต์ (หรือตาไก่) และ สตั๊ด ทำอย่างอื่น. แต่ละคู่ถูกบีบเข้าด้วยกันผ่านเนื้อผ้าโดยการกด, ดังนั้นผ้าจึงถูกยึดไว้ระหว่างพวกเขา. ตัวปิดเองคือเบ้าจับสตั๊ด, โดยปกติจะมีวงแหวนสปริงเล็กๆ อยู่ข้างในซ็อกเก็ต.
นั่นทำให้เกิดความล้มเหลวสองประการที่แยกจากกันโดยสิ้นเชิง, และพวกเขาต้องการการแก้ไขที่แตกต่างกัน.
- การปิดล้มเหลว. สแน็ปเปิดขึ้นมาเอง, หรือเปิดภายใต้ภาระที่เบา. สปริงในช่องเสียบถูกเปิดและปิดนานพอที่จะสูญเสียความตึง, หรืออ่อนแอเกินไปสำหรับงานในตอนแรก. สำหรับสิ่งใดภายใต้ความเครียดที่แท้จริง, สอบถามซัพพลายเออร์อุปกรณ์ตัดแต่งสำหรับซ็อกเก็ตการดำเนินการที่แข็งแกร่งกว่าซ็อกเก็ตมาตรฐาน. กระดุมที่หักเป็นแถวที่สาบเสื้อด้านหน้าจะเปิดออกเมื่อผู้สวมใส่นั่งลง.
- สิ่งที่แนบมาล้มเหลว. ฉีกผ้าออกทั้งตัว, เจาะรูกับมัน. นี่เป็นปัญหาเร่งด่วนและปัญหาผ้า, ไม่ใช่ปัญหาง่ายๆ. แรงกดน้อยเกินไปและทั้งสองซีกไม่เคยล็อคกัน. มากเกินไปเสาจึงถูกบดขยี้และตัดเส้นใยผ้าที่อยู่รอบๆ. และการติดกระดุมผ่านผ้าเนื้อบางชั้นเดียวแทบจะไม่มีอะไรให้ยึดติดเลย.
Snaps จำเป็นต้องมีพื้นที่ที่มั่นคงเสมอ. จัดให้พวกมันเผชิญหน้า, กระเป๋าที่กระโปรงผู้หญิงหรือแผงแบบมีซับใน — ไม่เคยผ่านผ้าเนื้อบางเพียงชั้นเดียว. การตั้งค่าการกดจะต้องพิสูจน์จากการก่อสร้างจริง, ที่ความหนาจริง, ก่อนเส้นจะเริ่ม, และตรวจสอบอีกครั้งเมื่อผ้าหรือผ้าภายในมีการเปลี่ยนแปลง.
ระบุ: ขนาดและประเภทสแนป (แหวนสปริง, ง่าม, หรือประเภทโพสต์ที่หนักกว่า), ความแรงของการกระทำของซ็อกเก็ต, เสร็จสิ้น, เลเยอร์ที่แน่นอนที่มันถูกตั้งค่าผ่าน, และดำเนินการตรวจสอบการดึงออกและการเปิดบนตัวอย่างที่ปิดผนึกแล้ว.
เชือกผูก: ความล้มเหลวทั้งสองนั้นเกี่ยวกับจุดจบทั้งคู่
เชือกผูกคือสายไฟที่วิ่งผ่านช่อง, โดยมีช่องเปิดที่ปลายแต่ละด้าน. ปัญหามันแทบทั้งหมดอยู่ที่ปลายและที่ช่องทาง, ไม่อยู่ตรงกลาง.
สายไฟหายเข้าไปในช่อง. ลูกค้าดึงข้างเดียว, ปลายอีกด้านก็หายไปข้างใน, และไม่สามารถร้อยด้ายกลับได้หากไม่มีเครื่องมือ. การป้องกันมาตรฐานคือการยึดแฮนด์ผ่านสายไฟและช่องที่ด้านหลังตรงกลางหรือด้านหน้าตรงกลาง, ซึ่งช่วยยึดจุดกึ่งกลางของสายไฟให้เข้าที่ และช่วยให้ปลายทั้งสองข้างขยับได้อย่างอิสระ. ปมหรือจุกแบบขึ้นรูปที่มีขนาดใหญ่กว่ารูร้อยรูจะทำงานแบบเดียวกันที่ปลายแต่ละด้าน. ควรระบุหนึ่งในสองรายการเสมอ.
ปลายสายหลุดลุ่ย. ปลายสายที่ตัดจะคลี่ออกแล้วไม่ลอดผ่านรูร้อยสาย. ปิดท้ายด้วยซีลกันความร้อน, โลหะจีบหรือปลายแม่พิมพ์, หรือการเคลือบแบบจุ่มและบ่ม. พวกเขาทั้งหมดทำงาน; สิ่งสำคัญคือปลายที่เสร็จแล้วจะแคบพอที่จะลอดรูตาไก่ได้ง่ายและมั่นคงพอที่จะไม่ทำให้นิ่มและแตก. โดยทั่วไปแล้วปลายเชือกฝ้ายที่ปิดผนึกด้วยความร้อนถือเป็นตัวเลือกที่อ่อนแอที่สุด, เพราะฝ้ายไม่ละลายหมดจด.
ตัวช่องเองก็คุ้มค่ากับสเป็ค. แคบเกินไปและเชือกผูกจนดึงไม่ออก. กว้างเกินไปก็บิดเบี้ยว, พลิกตัวเองและอัดแน่น. และหากใช้สายฝ้ายในช่องที่ไม่หดตัวในอัตราเท่ากัน, สายไฟกลับมาจากการซักครั้งแรกค่อนข้างสั้นหรือยาวเกินไป, และเสื้อผ้าก็ปิดไม่สนิท — สายไฟและเปลือกควรได้รับการทดสอบการหดตัวร่วมกัน. ถ้าเชือกถูกย้อมให้เข้ากับเสื้อผ้า, ต้องตรวจสอบความคงทนของสีด้วยเปลือก, ไม่ใช่ด้วยตัวมันเอง.
ระบุความยาวสายไฟตามที่ระบุด้วย. ต้องยาวพอที่จะผูกได้อย่างสบายโดยให้เสื้อผ้าปิดเป็นขนาดที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม, และสั้นจนปลายไม่ห้อยอยู่ใต้ชายเสื้อ. นี่เป็นหนึ่งในข้อร้องเรียนเรื่องความพอดีที่พบบ่อยที่สุดเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่มีเชือกผูก และไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ ในการแก้ไขให้ถูกต้อง. เสื้อผ้าเด็กมีกฎการใช้เชือกรูดแยกต่างหากเพื่อความปลอดภัย, ครอบคลุมที่อื่นบนเว็บไซต์นี้; หมายเหตุในที่นี้เกี่ยวกับเสื้อผ้าสำหรับผู้ใหญ่.
ระบุ: โครงสร้างสายไฟและเส้นผ่านศูนย์กลาง, ปลายทิป, ความยาวสายไฟตามขนาด, ตาไก่หรือชนิดเปิด, ความกว้างของช่อง, ไม่ว่าจะมีตะขอเกี่ยวหรือตัวกั้นปลาย, และการจับคู่สี.
ยืดหยุ่น: มันไม่แตก, มันยอมแพ้
ยางยืดไม่ค่อยหลุด. มันสูญเสียการฟื้นตัว — มันยังยืดอยู่, แต่มันไม่ดึงกลับอีกต่อไป, และขอบเอวหรือข้อมือก็หย่อน. มีสองสิ่งที่ทำให้เกิดสิ่งนั้น: ยางยืดที่ผิดสำหรับงาน, และความเสียหายระหว่างการเย็บหรือการสึกหรอ.
การเลือกประเภท
- ยางยืดแบบถัก แคบลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อยืดออก, และมีแนวโน้มที่จะม้วนตัวอยู่ในปลอก. นอกจากนี้ยังสูญเสียการฟื้นตัวเมื่อมีเข็มแทง. ใช้ใส่ในเคสงานเบา, และหลีกเลี่ยงการเย็บผ่านมันโดยตรง.
- ยางยืดถัก นุ่มนวล, คงความกว้างไว้เมื่อยืดออก, และทนต่อการเย็บได้ดีกว่ามาก. เป็นทางเลือกปกติที่จะติดยางยืดโดยตรงและจะติดกับผิวหนัง.
- ยางยืดทอ เป็นสิ่งที่มั่นคงที่สุด. มันคงความกว้างไว้, ต้านทานการยืดตัวมากเกินไป, และคงรูปร่างได้ดีที่สุดเมื่อรับน้ำหนักบรรทุก. เป็นทางเลือกที่เหมาะสมสำหรับขอบเอวที่รับน้ำหนัก.
โปรดทราบว่านี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการตัดแต่ง, ไม่ใช่ผ้า. ผ้าเปลือกหอยที่ถักจะเติบโตและฟื้นตัวได้อย่างไรนั้นเป็นคำถามที่แยกจากสาเหตุของมันเอง, ครอบคลุมที่อื่นบนเว็บไซต์นี้.
ยางยืดเสียหายแค่ไหน
ที่จักรเย็บผ้า. ยางยืดที่ถูกดึงอย่างแรงขณะติดจะเกิดความล้าก่อนที่เสื้อผ้าจะเสร็จด้วยซ้ำ. ควรแนบมาตามที่ระบุไว้, ส่วนขยายที่มีการควบคุม, โดยตั้งค่าแรงกดตีนผีไว้เพื่อไม่ให้ฟีดยืดออกไปอีก. โดยจะต้องเย็บยางยืดผ่าน, จุดเข็มที่โค้งมนจะผลักเส้นใยออกไปแทนที่จะตัดมัน — โดยทั่วไปแล้ว การเลือกเข็มและด้ายจะครอบคลุมถึงส่วนอื่นๆ ของเว็บไซต์นี้, แต่สำหรับความยืดหยุ่น รายละเอียดหนึ่งนี้ควรค่าแก่การตั้งชื่อ.
ในการสวมใส่และการซัก. อีลาสเทนสูญเสียการฟื้นตัวอย่างถาวรภายใต้ความร้อน, การซักที่ร้อนมาก, การปั่นแห้งด้วยความร้อนและการรีดด้วยความร้อนล้วนทำให้อายุการใช้งานของสายรัดเอวสั้นลง. คลอรีนโจมตีมัน, ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมยางยืดธรรมดาสำหรับว่ายน้ำหรือไปชายหาดจึงขาดเร็วและมียางยืดที่ทนต่อคลอรีน. น้ำมันทาตัว, เหงื่อและผงซักฟอกชนิดเข้มข้นจะสลายตัวช้ากว่าแต่ไปในทิศทางเดียวกัน. แสงแดดเป็นเวลานานก็เช่นกัน. สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถย้อนกลับได้: เมื่อเคมีของเส้นใยถูกทำลายลง, การไม่มีการซักหรือทรีตเมนต์ใดๆ จะทำให้การฟื้นตัวกลับมาอีกครั้ง.
บางส่วนเป็นคำถามเกี่ยวกับฉลากการดูแลมากกว่าคำถามเชิงโครงสร้าง, แต่การเลือกยางยืดควรสะท้อนถึงตำแหน่งที่แท้จริงของเสื้อผ้า. ชุดชายหาด และการว่ายน้ำจำเป็นต้องมียางยืดที่ทนต่อคลอรีน. เสื้อผ้าที่จะปั่นแห้งต้องใช้ยางยืดที่ทนทาน.
ระบุ: ประเภทยืดหยุ่น (ถัก, ถักหรือทอ), ความกว้าง, ความยาวตัดหรืออัตราส่วนส่วนขยายที่ติดไว้, การเข้าร่วมจะเสร็จสิ้นอย่างไร, ไม่ว่าจะเย็บผ่านหรือปิดล้อมก็ตาม, และความต้านทานต่อคลอรีนเมื่อถึงจุดสิ้นสุดการใช้งาน.
สามสิ่งที่ใช้ได้กับทุกการยึด
อนุมัติตัดแต่งจริง, ไม่ใช่คำอธิบาย. ข้อกำหนดที่เป็นลายลักษณ์อักษรจะบอกโรงงานว่าจะซื้ออะไร. ปิดผนึก, ตัวอย่างที่ลงนามแล้วจะบอกทุกคนว่า "ถูกต้อง"” ดูเหมือนว่าเมื่อมีการเสนอการเปลี่ยนตัวในภายหลัง. เก็บไว้ทั้งสองอย่าง.
ทดสอบการยึดบนเสื้อผ้าสำเร็จรูป. ซิปที่ใช้บนโต๊ะสามารถรูดซิปได้เมื่อติดตั้งเข้ากับเสื้อผ้าที่มีซับใน. กระดุมที่ยึดเศษผ้าเปลือกหอยสามารถฉีกขาดได้เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงซับใน. การทดสอบการซักบนเสื้อผ้าที่ประกอบแล้วสามารถตรวจพบการหดตัวที่ไม่ตรงกัน, การถ่ายโอนสีจากเชือกหรือเทปที่ย้อมแล้ว, และยางยืดที่หย่อนยาน — ไม่มีสิ่งใดปรากฏบนแผ่นปิดเพียงอย่างเดียว.
พูดสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อมันล้มเหลว. การยึดเป็นชิ้นส่วนที่ต้องได้รับการซ่อมบำรุงมากที่สุด. ตั้งชื่อแถบเลื่อน, สแนปและปุ่มบนข้อมูลจำเพาะอย่างแม่นยำเพียงพอที่จะหาแหล่งทดแทนได้, และพิจารณาจัดหากระดุมสำรองพร้อมเสื้อผ้าที่มีลักษณะเฉพาะ.
หากคุณกำลังตัดเย็บเสื้อผ้าโดยที่อุปกรณ์ยึดใช้งานได้จริง และต้องการทราบว่าควรระบุอะไรบ้าง, ส่งการออกแบบและการใช้งานปลายทางที่ต้องการมาให้เรา แล้วเราจะดำเนินการแก้ไขไปพร้อมกับคุณ.
การพัฒนากลุ่มเสื้อผ้าสตรี? ดูวิธีการทำงานของเราในฐานะ ผู้ผลิตเสื้อผ้าสตรีในอินเดีย.
ดูสมุดภาพ B2B → ภาพรวมของคอลเลกชันล่าสุดของเรา. ขอแบบเต็มวง: การออกแบบเพิ่มเติมตามคำขอ.
